Zo eenvouding kan het gaan

kleuren hartZo eenvoudig kan het gaan

 

 

Dankjewel schatje...

Lieve mensen,

Iedereen heeft wel een zwakke plek, een achillespees. Iets waar je nog steeds op te triggeren bent. Als op díe knop wordt gedrukt, vlieg je zowat tegen het plafond. Je kent het wel. Ik ben er inmiddels achter dat het leven een leerschool is, met de bedoeling om uiteindelijk alles vanuit neutraliteit te bezien. Neutraliteit is een ander woord voor liefde. Liefde kent geen oordeel, vindt niets, moet niets, en heet alles welkom. Liefde weet dat het niets hoeft te doen. Alleen maar kijken, zonder oordeel.

Oh, dat kunnen we best. Als het om de buurvrouw gaat, de kassajuffrouw, de vriendelijke assistente bij de tandarts. Maar het wordt een ander verhaal als het dichterbij komt, zoals pappie en mammie, de kinderen, de partner. Ik moest eerst helemaal breken, alles met de grond gelijk maken, zodat er ruimte ontstond. Ik kon het niet meer, dat meedoen met de oude spelletjes, het pijnlijke gedoe van verwijt over en weer. Ik ben eruit gestapt. Liever niets, dan dit. Ondertussen bleef ik zegenen en mijzelf liefhebben. Laat dat wonder maar zitten, dat komt toch niet. Maar de kosmos is nog niet met mij klaar. Ik kan wel rust creëren door het contact te verbreken, toch is dat iets anders dan boven het kleine ikje uitstijgen. Hoe kan ik dit het beste doen? Laat ik eens ruig doen, ik nodig de familie uit. En daar zit ze dan, mijn moeder. Kan ik in vrede kijken? Ja, dat kan ik. Het wordt zowaar een gezellige paasmiddag, maar nog steeds heb ik het idee dat ik de kans niet ten volle benut.

Toevallig, de week erna, vieren we de verjaardag van mijn zusje. We zitten met z’n allen buiten voor de haard. ‘Wat waardeer je het meest in je kinderen’? vraag ik. Ik geef een voorzetje, zodat ze een idee heeft welke kant ik op wil. Als voorbeeld neem ik hoe zij een vrije geest is, dat ze zich nooit iets van het dorp of de kerk heeft aangetrokken. Ik spreek mijn erkenning uit voor de mooie eigenschappen in haar. Paul glundert als ik dit doe. Mijn moeder moet er van huilen, en vertelt vervolgens wat ze van elk van haar van kinderen op prijs stelt. Elk woord is als een druppel water in de woestijn. Dit is genezing voor ons allemaal. We moeten onszelf een zetje geven om vanuit deze hoek naar elkaar te kijken en het ook nog eens uit te spreken, en te menen. Is dit dan het wonder?
Ja, volgens mij wel. Het wonder neemt de plaats in van waar ooit het niets was. Het wonder zegt: ‘Ik zie het goede in jou en jij ziet het goede in mij.’ Het wonder vervangt alle grieven, omdat we dit samen niet langer willen. Die weg kennen we en het is een doodlopende weg.

Ik heb gebeden om wonderen, en ze komen steeds in een vorm die ik niet verwacht. Geruisloos, op kousenvoeten, ongemerkt de sfeer binnen sluipend, omdat de intentie is gehoord. Zo is het mij vergaan. Door de healings van Paul kan ik mijzelf verplaatsen naar een ander bewustzijn, waar ik oordeelloos kan kijken. Dan word ik de waarnemer, afgestemd op de Bron.

Wonderen zijn niet spectaculair, zo weet ik nu. Het is gewoon liefde. Het bestaat, als we het maar willen zien. Dan verheffen we ons boven de behoefte aan het eigen gelijk. We laten het licht in ons herrijzen door alleen maar heiligheid te verlangen. Niet alleen met feestdagen. Het gaat om elke dag, elk moment, elke gelegenheid die wordt geboden. We kiezen opnieuw. Steeds ga ik door diepere lagen van begrip. Alles heeft te maken met waarneming. Je kunt alleen op pijn getriggerd worden. Als de wond is genezen, gebeuren de wonderen. Tjing, tjing, zegt het weer eens in mijn hoofd en mijn hart. Alle verdriet heb ik mijzelf aangedaan, omdat ik nog oordeelde, er iets van vond. Nu de stekker eruit is, kan ik eraan voorbij zien. Mijn moeder is mijn graadmeter. Ik kan met haar aan tafel zitten, me amuseren, en heiligheid zien. Dát is het wonder, omdat ik in mijn compleetheid niets meer verlang. De laatste restantjes oud verdriet lossen dan vanzelf op. Ik ben op het punt gekomen dat ik zeg: ‘dank je, mam.’ Dát is het wonder…

Zo eenvoudig kan het gaan. Liefde is zonder aanziens des persoon. Het brengt vrede en geluk. Vrede is ware genezing. Genezing is innerlijke vrede. Dankjewel Paul, dankjewel schatje!

Liefs, Lilian