Kort filmpje: ‘Ik ben meer dan een lichaam’

helende wilskrachtKort filmpje: 'Ik ben meer dan een lichaam'. 

 

 

 

Lieve mensen,

Zoals ik al vertelde was de healing van vorige zaterdag een fantastische, intense, en mooie middag. Er is ook gefilmd, maar toen ik de opnames zag deed ik het af als onbruikbaar. Waarom staat die camera precies op die ongelukkige plek? O ja, ik heb ‘m daar neer gezet. Je kent het wel, het is iets onnozels en het ergert je. Toch nog maar eens even kijken. Wat als ik er een paar plaatjes tussen plak, misschien kan ik er toch iets mee.  Je hoort dan weliswaar alleen mijn stem, maar alla, ik hoef me niet te irriteren dat ik steeds half in beeld ben.

Over ergernis gesproken. Ergernis is eigenlijk een bevestiging van afscheiding. Ik kan me niet vinden in dat wat zich aan mij laat zien. Ergernis kun je ook vertalen als grieven. Grieven, zo weet ik van ‘Een Cursus in Wonderen’, verduisteren het licht in mij. Dat wil ik niet. Je kunt nooit geërgerd of gegriefd zijn, zonder oordeel. Oordeel heeft de eigenschap om de boel te blokkeren. Kun je het nog volgen? Liefde is gewoon neutraal, dan kan ik er ook een filmpje van maken. Liefde gaat voorbij het lichaam. Dus komen we op het thema vergeven. Wat niets anders is dan het licht zien. In mijzelf en in de ander. O ja? Zegt de kosmos.

Ik ben in de stad, op zoek naar een bepaalde plek. De straat afspeurend, rijd ik langzaam. Volgens mij moet het hier zijn. In de achteruitspiegel zie ik een ongeduldige automobilist, die aan mijn bumper kleeft. Dan geeft hij vol gas, haalt me van recht, over de stoep en berm, in. Snijd me af en trapt dan volop de rem. Vanuit een reflex sta ik ook vol op de rem. Het scheelt een haartje of ik was tegen de achterkant van zijn auto aan geknald. Het portier gaat open, een jonge knaap, blond kort stekelig haar, stapt woedend uit. ‘Wat stop je hier midden op de weg!’
‘Man, ik kijk gewoon even waar ik moet zijn.’

Dan begint hij te schelden en laat een tirade op mij los. Ik weet dat ik kalm moet blijven, wil ik geen dreun voor mijn hersens krijgen. Eigenlijk heb ik medelijden met de knaap, dat hij zo gevangen zit in dit soort onzin. Op de een of andere manier blijf ik rustig en reageer ik niet op zijn agressie. Volgens mij keek ik zelfs liefdevol. Dan stapt hij weer in, trekt op, en rijdt in een rotvaart weg.

Wow, wat was dat? En wat als ik vanuit verontwaardiging had gereageerd? Iets dat helemaal niet ondenkbaar is. Maar ik doe het niet. Hallo, ik weet wel beter. Ik kijk hier gewoon naar pijn. Wat jammer dat hij er zo snel vandoor ging, anders had ik graag een gesprekje met hem gewild. Over irritatie, ergernis, grieven. Dan denk je dat je werkelijk alleen maar dat je dat lijf bent.

Dat is het. Als je voorbij het lichaam het wezen, het licht, de heiligheid, in de ander kan zien, zul je nooit aanvallen. Liefde is zoveel meer. Liefde is jezelf vergeven, omdat je meent afscheiden te zijn. Telkens als ik aan de boze jongeman denk, laat ik er een zegening op los. Dankjewel ‘niet perfect filmpje’, dankjewel mens die mijn pad kruist, dankjewel healing Paul. Ik zegen de wereld, want ik zegen mezelf. Ik ben niet een lichaam, ik ben vrij…
 



Liefs Lilian 

Wil je deze nieuwsbrief rechtstreeks ontvangen? Schrijf je dan op de voorpagina van deze website